Operation Be One World


Operation Be One World
Hier een verslag van Henno Verhoef die er zelf bij was.
Lesotho – Operation Be One World 2010Een aantal maanden geleden kregen we een email van Barbara van ‘Be One World’. Zij had ruim tweeduizend kilo kleren verzameld voor mensen in Lesotho die in afgelegen dorpjes wonen en geen geld en middelen hebben om aan goede kleren te komen. Dit is vooral ‘s winters een groot probleem omdat de temperaturen dan ver onder nul kunnen komen. Op onze website had Barbara gezien dat we als kerk actief zijn in Afrika. Ze hoopte erop dat we daar goede betrouwbare contacten hadden welke konden helpen om de kleding uit te delen aan de mensen die het het hardst nodig hebben. Nadat zij haar plannen mondeling had toegelicht werd er contact opgenomen met pastor Dave Robb van ‘One Heart International Mission’ uit Durban.Zo begon het balletje te rollen en werd de kleding naar Zuid Afrika verscheept waarna de kleding per vrachtwagen naar Lesotho werd gebracht.

Eind januari was het dan eindelijk zover, de kleding zou nu daadwerkelijk worden uitgedeeld.
Na een lange reis landde mijn vliegtuig zaterdagmiddag op Durban Airport, hier werd ik opgehaald door Dave. Veel tijd om uit te rusten kreeg ik niet want er moest nog van alles worden voorbereid. Ook zondagmiddag na de kerk moet er nog het een en ander gebeuren. Maar gelukkig hadden we tussendoor nog wel even tijd om bij te komen in het zwembad. henno zwembad
Maandag begon het dan toch echt, ’s ochtends vroeg verzamelden we met het hele team in Durban. We gingen op pad met 6 auto’s (4×4’s) en 16 mensen en Barbara’s dochtertje. Waarvan 2 uit Zweden, 3 uit Nederland en de rest uit Zuid Afrika. En daar gingen we, we kochten lunch in Underberg (een stadje vlak voor de grens) welke we halverwege de Sani pas zouden opeten.
underberg
De reis verliep voorspoedig totdat we bij de grens kwamen, daar werd duidelijk dat we een groot probleem hadden. Barbara haar visum was namelijk verlopen, ze was dus officieel illegaal in Zuid Afrika. De douanebeambte nam Barbara, Dave en mij (we reden in dezelfde auto) apart om de situatie verder uit te leggen. De man vertelde ons dat Barbara hier illegaal was en dat hij haar zou moeten arresteren. Dave legde uit wat we gingen doen in Lesotho en waarom Barbara hier was. Na een tijdje praten zei de douanebeambte dat hij even met zijn collega moest overleggen. Toen hij wegliep zij Dave tegen ons dat ze Barbara waarschijnlijk veel geld zouden laten betalen (m.a.w. omkopen) om er toch door te mogen en niet in de gevangenis te eindigen. Maar zei Dave: ‘laten we bidden’. Zo gezegd, zo gedaan. Uiteindelijk kwam de douanebambte terug met Barbara haar paspoort en zei: “Ik heb je visum met twee weken verlengd, goede reis”. We konden dus weer verder zonder een cent te betalen of iemand achter te laten in de gevangenis! Zo begon onze reis al met een wonder, en je ziet maar weer: ‘bidden helpt echt’!
sanipass

sanipass2
De rest van de reis verliep zonder problemen, aan het eind van de middag kwamen we aan bij ‘het zendingshuis’ in Mokhotlong. Hier richten we onze kamers in, door de grootte van het team was er niet genoeg plek voor iedereen, dus sliepen een aantal personen in de auto’s.
Na het avondeten gingen we met een deel van het team naar de plaatselijke kerk waar de kleren waren opgeslagen. Hier verdeelden we de kleren over de verschillende dagen en over de teams.
spullen in kerk
De volgende ochtend gingen we met de hele groep naar de kerk om de kleren voor die dag te laden. We hadden ons verdeeld over 3 teams, elke dag zouden we een van de valleien in de omgeving ingaan om de kleding uit te delen. Team 1 ging naar ongeveer 1/3 van de vallei, team 2 naar net iets over de helft en team 3 helemaal naar het einde. Dat waren de startpunten van de teams, elk team zou daarvandaan terug gaan naar Mokhotlong en onderweg de kleren uitdelen in de verschillende dorpjes. Als eindpunt had elk team het beginpunt van het team voor hun (dus team 2 stopte met uitdelen wanneer ze het beginpunt van team 1 had bereikt).
uitdelen
Na een tijd rijden over smalle bergweggetjes kwamen we in het eerste dorpje aan. Hier zochten we als eerste de chief op om te vertellen waar we voor kwamen en om toestemming te vragen voor het uitdelen van de kleren in zijn dorp. Dit laatste was eigenlijk alleen maar een formaliteit uit respect voor de lokale gebruiken en in elk dorp gaf de chief dan ook zijn toestemming.
Toen kon het daadwerkelijke uitdelen beginnen. De chief riep iedereen bij elkaar en gaf ons het woord.
uitdelen2
Eerst stelde het team zich voor en daarna werd er een kort woord gedeeld met de mensen (in het algemeen was de strekking hiervan: “Deze kleren zullen op den duur verslijten, maar Gods liefde is voor eeuwig”). Daarna begonnen we met het uitdelen, dit was erg fijn om te doen want je zag dat de mensen erg blij waren met de kleren die ze kregen. Er waren vooral veel kinderkleertjes, we hadden hierdoor dan ook de mogelijkheid om kinderen die alleen maar in vodden rondliepen volledig te kleden in fatsoenlijke (warme) kleren.
armoedige kleding
Ook waren er kleren voor de volwassenen, deze begonnen soms spontaan te dansen als ze een mooie jas of een paar schoenen hadden gekregen.
Ook was het bijzonder om te zien hoe snel het nieuws dat wij er waren zich verspreidde. Soms waren we in een klein dorpje waar maar een paar mensen waren en zodra we ze kleren gaven kwamen er ineens overal mensen vandaan.
uitdelen 3

Aan het eind van de dag kwamen de teams weer terug in Mokhotlong hier deelden we onze ervaringen met elkaar om elkaar te motiveren en om het de volgende dag nog beter te laten verlopen.

Zo volgden er nog 2 dagen waarop we de kleding uitdeelden. Aan het einde van de week hadden we ongeveer 2500 mensen weten te bereiken.
uitdelen 4
We gingen dan ook moe maar zeer voldaan weer naar Durban terug.